Pieces of Peace in Flanders Fields

De tweede echte conferentiedag beloofde heftig te worden.
Bij de dagopening werd de boot vol Jonatjes een vis. 
De schreeuw , het gebed van Jona weergalmde in de 99 namen voor God, verspreid over de kapel, een wandelmeditatie op zoek naar de naam die waarmee ieder op dat moment de Ene wilde noemen,  Die-Altijd-Groter-Is...
En we zongen de zegen van Aaron over elkaar uit bij het begin van een dag waar "niet-vrede" en het zoeken naar vrede doorheen zouden slingeren.
Een workshopochtend , een middagmaal en dan de bus op naar de streek rond Ieper. 
In Langemark-Poelkapelle bezochten we achtereenvolgens een Brits en een Duits oorlogskerkhof. We deden dat in stilte . we wandelden rond en lieten ons raken door zoveel verspilde, verstilde levens. Eén naam brachten we telkens mee en we noemden die opnieuw, in deze kring van mensen over de grenzen van tijd en landen, van vijand en bondgenoten heen en zongen om te verbinden. 
In Ieper bezochten we het Flanders Fields museum en maakten we ons eigen Coming World Remember Me beeldje voor de grote landinstallatie die in 2018 zal worden opgesteld voor de 600 000 slachtoffers van alle partijen. 
De Last Post was plots heel militair en Brits in dit gezelschap. Het vredesgebed nadien boven op de vesten rond de vredesbank was daarom echt op zijn plaats.
Waar zijn alle bloemen heen... in alle talen
Poppies in het groen
een Maori reiniging met water en 
dromen , blijven dromen van vrede...
We keerden anders weer.... 
​De volgende morgen dreven Duitse eretekens tussen Britse poppies ....