Van recenter naar langer geleden:
de jaarlijkse bijeenkomsten waar we met een delegatie aan deelnamen.
Als JIJ wil meegaan naar de volgende editie die doorgaat in Nederland
van 18 tot 22 augustus 2026, contacteer ons dan want we nemen je graag mee op de vleugels van Erasmus + steun.
Hier vind je al de eerste informatie over de editie 2027
|
|
"Consider your calling" was het thema van de EBW 2026
in het Dominicaner klooster van Huissen Nederland
En dat we het roepen gehoord hebben!!!!
We konden de "calling" van onze noorderburen niet weerstaan. Dus was er een delegatie van wel 7 Leerkesmensen die afreisde naar het mooie Dominicanerklooster van Huissen in Nederland. We konden ons als deelnemer of in jobshadowing of zelfs als workshopbegeleider in diverse workshops onderdompelen. Hieronder mag je enkele reflecties,beelden en echo's vinden.
Een terugblik van Katia Van Cleynenbreugel
|
Anekdote
Marie-Louise komt op de IBC enthousiast op mij af. ‘Katia’, zegt ze: ‘Wat is dat lang geleden. Ik weet nog dat wij samen in België een hoge berg beklommen.’ Ik kijk haar hoogst verwonderd aan. ‘Veel hoge bergen hebben wij niet in België.’ Ze straalt: ‘Jawel, zegt ze, het was de Sinaï. En jij was Mozes en ik God.’ Dat is wat Bibliodrama over de grenzen doet... |
|
Labyrinth klooster Huissen
Schaduwen rekken zich in avondzon. We raken aan elkaar. Ver-dicht-ver-dicht. Ver-wijderen ons. Ver is het midden. Dichter dan ooit. Katia Van Cleynenbreugel |
|
Workshop: BIBLIODANS: Gen. 32, 23-27
‘Jakob bleef alleen achter. Opeens was er iemand die met hem begon te vechten. Ze vochten totdat het ochtend werd. Toen de onbekende man merkte dat hij niet van Jakob kon winnen, raakte hij Jakobs heup aan. De heup schoot uit de kom. De onbekende zei: ‘Laat me gaan. Het begint al dag te worden.’ Maar Jakob zei: ‘Ik laat u niet gaan. Eerst moet u mij zegenen.’ Ervaring: Op ongelooflijk sterk gekozen muziek dansen we met twee de worsteling van Jacob. We dansen tot we uitgeput zijn. Hijgend staan we tegenover elkaar en kijken elkaar aan. Er is geen winnaar, geen verliezer. We zijn gewaagd aan elkaar. We zijn Jacob, we zijn God, we zijn de engel, de worsteling. Op de tonen van een volgend stuk muziek zegenen we elkaar. We zijn gelijk aan elkaar. We zijn Jacob, we zijn God, we zijn de engel, de zegen. Dit is een helend gebeuren. Dans: De worsteling van Jacob Weet me te vinden aan de overkant. Worstel me doorheen dit lijden, deze Liefde. Win me voor je, verlies me weer. Zegen me. Laat gaan het donker. Weet weer van goddelijk Licht. Katia Van Cleynenbreugel |
Workshop: Bibliodrama:
Being called in the midst of your life BIBLIODRAMA-SPEL 1: Mt. 9, 1-2 Jezus stapte weer in een boot en stak over naar Kafarnaüm, waar Hij woonde. Daar brachten enkele mannen een verlamde op een draagbed bij Hem. Toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tegen de verlamde: ‘Geef de moed niet op, uw zonden zijn vergeven.’ Ervaring: Ik heb de rol van Jezus. Ik moet naar de overkant. Ik heb een boot nodig. Ik zie geen boot. Ik zet bedeesd mijn voeten op de vloedlijn. Ik doe enkele stappen. Ik besef: ik loop op water. Ik wil dit nooit vergeten. Oversteek Ik smeek: zoek me een boot. Maar niemand beweegt. Ook het water niet. Daarop zendt Hij me de wind in de zeilen. Als bij wonder loop ik naar de overkant. Katia Van Cleynenbreugel 
|
BIBLIODRAMA-SPEL 2: Mt. 9, 1-2
Jezus stapte weer in een boot en stak over naar Kafarnaüm, waar Hij woonde. Daar brachten enkele mannen een verlamde op een draagbed bij Hem. Toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tegen de verlamde: ‘Geef de moed niet op, uw zonden zijn vergeven.’ Ervaring: Ik heb de rol van Jezus. We zijn met drie, een drie-eenheid: Jezus, Jezus en ‘het kijken’. Er is de lamme en het innerlijk kind. Het kind vlijt zich tegen de lamme aan. Er komt beweging, verandering. Wij zijn slechts toeschouwers. Onze nabijheid is genoeg. Ons ‘kijken’, het ‘zien’. Trust the proces. Het gedicht schreef ik vanuit het standpunt van de lamme. Sta op Ik ben de gebrokene, jij de genezer. Je komt voorbij. Red me, fluister ik. Je raakt me aan, glimlacht: Je bent al helemaal Mens Katia Van Cleynenbreugel 
|
Citaten van BeaIk heb veel verschillende werkvormen geleerd. Ik maakte kennis met het meer traditionele proces en heb aan den lijve ervaren hoe effectief dit is. Alles begint met de tekst die je samen leest en waaruit ieder iets opvallends uit aanstipt en waarin de groep rollen onderscheidt. Alleen al hiervoor leerde ik talloze werkvormen. Ik ondervond hoe de tekst een veilig startpunt is en een sterk kader vormt. Traditioneel komt de eigen leefwereld pas op het einde ter sprake, men hoeft daar niet meteen in te duiken. Onderweg leeft men zich stap voor stap in een rol en komt men uiteindelijk tot een dramaspel. In deze fases kan de tekst worden losgelaten en zelfs het einde kan afwijken. Maar op het einde keren we terug naar de tekst, die nu veel meer lagen heeft gekregen. Ik ervaarde dat het een rol kiezen al een betekenisvol proces kan zijn. Ik merkte ook aan den lijve ook hoe essentieel het is voor deelnemers dat de begeleider altijd nog tijd inplant voor een persoonlijke reflectieronde. Er kunnen intense dingen gebeurd zijn tijdens de rolinleving en het spel. Het is nodig om bewust uit de rol te stappen en zijn ervaringen te kunnen benoemen vanuit de eigen persoon, in de veilige kring die is opgebouwd.
Een connectie met het thuisfrontOnze collega Hilde kon helaas niet mee naar Huissen. Om haar er toch bij te betrekken ontstond er spontaan een online uitwisseling met foto's en berichtjes. Het was hartverwarmend om te mogen voelen hoe ze er zo goed mogelijk bij betrokken werd met de belofte om ook in levende lijve nog op verhaal te komen. En op te mogen vaststellen dat er hierdoor ook de drive ontstond om samen op enkele plekken in het land een workshop te proberen... Toekomst voor bibliodrama Vlaanderen.
Een bericht van AnneIn het verhaal van Esther gaat het over een extreem moeilijke keuze: durf ik mijn eigen leven te riskeren voor een hoger doel nl om mijn volk te redden. Tegelijk is het een verhaal over moed en vindingrijkheid in het zoeken naar mogelijkheden om toch niet machteloos te moeten toekijken. Ook al sta je als burger misschien niet meteen voor levensbedreigende keuzes, ook in kleine dagelijkse dingen word je uitgedaagd om te kiezen (hoe milieubewust wil ik leven, laat ik mijn stem horen tegen (w)elke vorm van machtsmisbruik, gebruik ik mijn stem om inspraak te hebben bij beslissingen die niet alleen mezelf aanbelangen,…) en om daarbij gebruik te maken van al je mogelijkheden die het verschil kunnen maken, zoals Esther deed. Meer.
|
Wat Ilse meeneemtTijdens de European Bibliodrama Workshop 2026 in Huissen mocht ik samen met mensen uit verschillende Europese landen stilstaan bij het thema “Consider your calling”.
Via bibliodrama heb ik ervaren hoe een Bijbeltekst tot leven kan komen. Niet alleen door erover te praten, maar door erin te stappen, te bewegen, een rol in te nemen, stil te worden en te ervaren wat de tekst persoonlijk met mij doet. De ontmoeting met zoveel verschillende talen, culturen en levensverhalen vond ik bijzonder verrijkend. Ondanks alle verschillen herkende ik ook veel gemeenschappelijks. Wat ik vooral meeneem, is dat roeping voor mij niet één antwoord is dat ik moet vinden. Het is een uitnodiging om midden in mijn dagelijkse leven te blijven luisteren: wat geeft mij leven, wat raakt mij en waartoe word ik vandaag uitgenodigd? Een meer uitgebreid maar zeer volledig verslag. |
Bericht van Els
Het werken rond Esther 4 bracht de vraag naar boven wanneer je als individu of als gemeenschap moet spreken tegen onrecht — een vraag die direct raakt aan burgerzin. In het spel kwam telkens de spanning terug tussen persoonlijk risico nemen en verantwoordelijkheid dragen tegenover een grotere gemeenschap: net zoals Esther moet afwegen of ze haar eigen veiligheid op het spel zet voor het welzijn van haar volk, moesten deelnemers in het bibliodramaproces vaak stilstaan bij de vraag wanneer stilzwijgen geen optie meer is.
Dat werd heel concreet zichtbaar tijdens het forumtheater: daar zag je telkens opnieuw hoe het niet de grote, heldhaftige gebaren zijn die het verschil maken, maar vaak kleine beslissingen van gewone mensen — een woord op het juiste moment, een keuze om toch iets te zeggen of te doen waar je makkelijk had kunnen zwijgen. Die ervaring maakte burgerzin heel tastbaar: niet als een abstract ideaal, maar als iets dat zich elke dag opnieuw aandient in kleine, alledaagse keuzes.
Dat werd heel concreet zichtbaar tijdens het forumtheater: daar zag je telkens opnieuw hoe het niet de grote, heldhaftige gebaren zijn die het verschil maken, maar vaak kleine beslissingen van gewone mensen — een woord op het juiste moment, een keuze om toch iets te zeggen of te doen waar je makkelijk had kunnen zwijgen. Die ervaring maakte burgerzin heel tastbaar: niet als een abstract ideaal, maar als iets dat zich elke dag opnieuw aandient in kleine, alledaagse keuzes.
Wim was helemaal vol van bibliodans.
De meest indrukwekkende ervaring die me bijbleef was de workshop Bibliodance. Voortreffelijk geleid, met de inleidende uitleg en oefeningen, opwarmingen, de keuze van de muziek, de geleidelijke opbouw. Het thema van de dans - in een individuele proloog individueel, daarna met een danspartner- betrof de confrontatie van Jacob met zichzelf, na het vooruit-sturen van zijn familie, , en zijn gevecht het gevecht met de Engel. Het eerste deel (individueel bewegen) bracht me bij het kernwoord ‘remorse’ Het tweede deel, met partner, bij ‘relief’, ‘berouw en verlichting. ‘
Het werd, zonder elkaar aan te raken, een sterke dans, dicht bij elkaar, wervelend, stevig. Na afloop deelden we dat het een volstrekte veilige ruimte (perfect safe space’) was geweest. En dat de lichamelijkheid ervan, het niet verbale, het lijfelijke, ons veel had gebracht. Bij het verhaal, de doorleving ervan, en interpretatie daarvan
Zelf ben ik een talig iemand, die zich in taal thuis voelt als in een ruime, veilige en prettige sfeer. Dat juist deze werkvorm helemaal zonder taal zó zou kunnen werken, had ik niet verwacht. (Al had ik in de loop van de jaren bij Bibliodrama al enkele ervaringen met andere die minder verbaal en meer fysiek waren dan gewoonlijk). Meer.
Het werd, zonder elkaar aan te raken, een sterke dans, dicht bij elkaar, wervelend, stevig. Na afloop deelden we dat het een volstrekte veilige ruimte (perfect safe space’) was geweest. En dat de lichamelijkheid ervan, het niet verbale, het lijfelijke, ons veel had gebracht. Bij het verhaal, de doorleving ervan, en interpretatie daarvan
Zelf ben ik een talig iemand, die zich in taal thuis voelt als in een ruime, veilige en prettige sfeer. Dat juist deze werkvorm helemaal zonder taal zó zou kunnen werken, had ik niet verwacht. (Al had ik in de loop van de jaren bij Bibliodrama al enkele ervaringen met andere die minder verbaal en meer fysiek waren dan gewoonlijk). Meer.
We bouwden mee aan de Bridges in Höör Zweden. 2025
Een verhaal in het Engels lees je hier.Getuigenis van AnneOp dag 1 was er een pre-meeting met vertegenwoordigers van verschillende landen die tot het Europese
bibliodrama netwerk behoren. Bedoeling was om het charter waaraan reeds enige tijd gewerkt en gesleuteld werd, hier ongeveer te finaliseren. Dat gebeurde op een voor bibliodrama vertrouwde creatieve manier, met het beeld van een boom: uit welke diverse wortels is het netwerk ontstaan, in de stam van de boom werden de gemeenschappelijke eigenschappen benoemd van waaruit de kruin zich kon ontwikkelen in diverse richtingen (diversiteit qua doelpubliek, werkvormen, vertrekpunten, toekomstvisie...). 's Avonds was er een korte ontmoeting met alle deelnemers rond thema en praktische afspraken, en eerste kennismaking in onze workshopgroep. Dag 2 begon met een meer theologisch-bibliodramatische uiteenzetting over de tekst (Gen 32, 22-32) en het thema (Bridges) van de vierdaagse door G. M. Martin (Duits Theoloog en emeritus Hoogleraar). Tijdens de 4 lange workshops verspreid over de volgende dagen werkten wij volgende thema's uit: betekenis van naamgeving, van namen, een nieuwe naam krijgen; het bibliomatisch onderzoeken ( dmv beleven met lijf en leden, hart en ziel ) van de worsteling met obstakels in het leven en het gezegend worden. De techniek van het naald- en nat vilten, essentieel onderdeel van deze worsteling: met de wol én met het moeten bijstellen van plannen, dromen omdat weerbarstige dingen op de weg komen. Tijd voor reflexie: de link met eigen leven en wereldproblematiek (oorlog, milieu,...), over de werkvormen op zich (bruikbaarheid in eigen werkveld). 's Avonds: workshop rond 'actief luisteren' in geweldloos communiceren, EBN meeting (verslag pre meeting, internationale uitwisseling opleidingen). Tijdens vrije momenten kon men vrij kiezen voor activiteiten die betrekking hadden op de plaatselijke cultuur (klooster, kust, natuur). Ook de laatste(feest)avond was een verbindend gebeuren. Afsluitend een vieringsmoment met uitreiking van de certificaten. Ik heb de eigenheid van de Zweedse bibliodramaschool leren kennen gezien beide begeleiders uit die hoek kwamen. Belangrijkste verschillen die ik opmerkte: de rust waarmee het traject opgebouwd werd, geen overdaad aan werkvormen, alle tijd nemen om dingen echt te laten doordringen, niet alles behoeft woorden, (zeker in een meertalig gezelschap waar Engels niet de mothertongue is). Hierbij aansluitend leerde ik dat het belangrijk is deelnemers de kans te geven moeilijker, persoonlijke zaken in hun eigen moedertaal te verwoorden, en die nadien te vertalen in de voertaal van de workshop (Engels). Hetzelfde geldt voor het geven van instructies of opdrachten: vertalen indien nodig stelt deelnemers op hun gemak, schept duidelijkheid en voorkomt dat mensen afhaken. Ik heb geleerd dat creatieve technieken (vilten) niet enkel als verwérking van opgedane indrukken gebruikt kunnen worden maar dat ze een essentieel onderdeel kunnen zijn van bvb het worstelen met obstakels, het voelen van een zegen. Ik heb geleerd dat het belangrijk is dat twee begeleiders van eenzelfde workshop vertrouwd zijn met elkaar, met elkaars manier van werken, en daardoor soepel op elkaar kunnen inspelen zonder stress. De rust die dat brengt straalt af op de groep die begeleid wordt. Het feit dat begeleiders ook echt actief luisteren en lichaamstaal registreren (= de avondoefening in praktijk gebracht!) maakt ruimte voor elke deelnemer, schept openheid. tegelijk wordt gewezen op het belang van het aangeven en respecteren van de eigen grenzen. Essentiele vaardigheden in communicatie, zowel in het persoonlijke leven als op maatschappelijk vlak. Eens te meer was deze Europese workshop voor mij een bevestiging dat bibliodramawerkvormen echt kunnen bijdragen aan Europese waarden zoals respect, waardering voor diversiteit, democratisch beleid,enz. Door de persoonlijke contacten met mensen van diverse nationaliteiten, door de werkvormen die leren je in te leven in allerlei rollen, door in communicatie te gaan met elkaar vanuit die rollen, ontstaat er inzicht in hoe menselijke relaties werken, hoe beïnvloeding soms ongemerkt binnensluipt en je visie in een bepaalde richting stuurt, en hoe zo soms blinde vlekken ontstaan. Bibliodrama beoefenen helpt deze gevaarlijke eenzijdigheid te doorbreken, in het klein, maar zeker ook naar de samenleving toe. |
Een mooie verwerking van Rianne bij het verhaal van Jacob waar we mee werkten en haar reflectie.De meertaligheid maakte dat iedereen gedwongen was Engels te spreken, wat niet voor iedereen even makkelijk was en ook tot beperkingen leidde in het durven spreken. Het internationale karakter was wel aanwezig, maar het was vooral de intermenselijke actie die de boventoonvoerde. Het was boeiend om in een interreligieuze groep te zijn, omdat daardoor andere, onverwachte, gezichtspunten eerder aan de orde kwamen. Geleerd: Verschillende achtergronden kunnen verrijkend zijn! - nieuwe werkvormen leren kennen en integreren Ik heb een kennismakingsspel leren kennen dat uitgaat van deplaats waar je geboren bent en de plaats waar je je thuis voelt, ik heb geleerd hoe je een toegang totingewikkelde teksten kunt krijgen door één woord centraal te stellen. Ook heb ik geleerd hoe je lijfelijk aan het
werk kunt zijn en hoe je op verschillende creatieve manieren dit kunt verbeelden (scène, theater, schilderen). En: houd rekening met de mogelijkheden van de groep. - verdiepen in het thema van bruggen bouwen en verbinding over verschillen heen geïnspireerd op de tekst Van Genesis 32 De tekst van Genesis 32 kwam opnieuw tot leven door er met Bibliodrama een nieuwe ingang in te maken. Er waren verrassende inzichten, zoals de angst van Jacob en dat hij niet uit zorg, maar uit verdediging zijn vrouw en kinderen er eerst op uit stuurde. - onderzoeken hoe dit alles in het eigen werkveld ingezet kan worden Er was zoveel naar voren gekomen uit de tekst van met name Genesis 32 dat ik eenmaal thuis een overdenking over het geheel geschreven heb en met 150 kerkgangers gedeeld. Het verhaal leent zich uitstekend om ook op kleine schaal nog Bibliodrama over te houden. - meer Europese contacten opbouwen Bij terugkomst in Nederland trof ik op mijn Facebookpagina verschillende uitnodigingen aan van deelnemers om bevriend te raken! Reflectie opdrachten bij het vilten.
|
EDITIE 2024 Krzyzowa Polen
In maar liefst vijf verschillende workshops gingen een 80-tal deelnemers uit 11 verschillende landen op bibliodramatocht met het thema
" But the greatest of all is LOVE. "
Vijf deelnemers van Het LeerkeLangs verschillende wegen kwamen Jes, Marleen, Els, HIlde en Katrien in de Kreisau Stiftung aan. Dit is een heel bijzondere plek waar je de uitdaging tot Europese verbondenheid , vrede en verdraagzaamheid als een warme wolk inademt.
Wil je meer weten? Klik dan zeker door naar deze site. Hilde vertelt.... Als ik terugdenk aan deze dagen dan ben ik vooral dankbaar voor de verschillende manieren waarop we verhalen hebben verkend
En natuurlijk fijn om te zien hoeveel mensen vanuit verschillende achtergronden en levens een passie hebben voor bibliodrama Dankbaar voor de kans die ik kreeg Het reisje naar Polen en de internationale vierdaagse was voor mij op vele vlakken heart en mindchanging, althans voor de moeilijkheden die ik in deze laatste maanden doorging en doorga. Existentiële vraagstukken, oude pijn die de kop op steekt, een hoog tempo om alles in banen te houden. Het was ook fijn om met reeds een beetje gekende mensen en met niet gekende mensen toch een stuk te delen in een vreemde omgeving waar er dan toch vertrouwen is. Het feit dat we in een omgeving zaten waar er een vredesgeschiedenis heerst, had toch ook verdiepende impact op heel de ervaring. Door de toepassing van kortere werkvormen op basis van bijbelteksten, miste ik wel het oefenen van een groter verhaal in bibliodrama, maar het gaf opnieuw de bevestiging dat simpele methodieken een diepgaand resultaat kunnen hebben. Een persoonlijker verwerking lees je hier. Marleen Een jobshadowverslag van Jes |
Stukjes verhaalMet vijf Vlaamse vrouwen trokken we naar de EBW in Krzyzowa in Polen. Het thema was LIEFDE, dat een speciale betekenis kreeg op deze plaats. Krzyzowa/Kreisau ligt namelijk in Silezië, dat na Wereldoorlog II aan Polen werd toegewezen. Deze plaats staat nu in het teken van verzoening, samenwerking en dialoog: een bijzondere plek dus voor de EBW, waar Bibliodrama liefhebbers van verschillende culturele en religieuze achtergronden samenkomen om al spelend en in gesprek hun geloof te verdiepen.
Er waren vijf workshops en diegene waar ik aan deelnam werd geleid door twee Litouwers: Vilhelmina en Andrius en combineerde Bibliodrama met lectio divina en dans. We waren een iets kleinere groep van 11 katholieke, protestantse en anglicaanse deelnemers, afkomstig uit België, Duitsland, Zweden, Polen en een Amerikaan die in het VK woont. Over het algemeen was het een fijne groep, die goed samenwerkte, waar al snel een basisvertrouwen voorhanden was en dus voor een positieve sfeer zorgde. Dans werd voornamelijk gebruikt als opwarming, als alternatief voor bodywork en om onszelf te aarden, en soms ook om een sessie af te sluiten. Meestal leidde Vilhelmina ons in sacrale cirkeldans: De eenvoudige mantra's en gemakkelijke stappen die worden herhaald, gaven ons hernieuwde energie, waardoor we ons meer verbonden voelden met de aarde en met elkaar, vredig en vreugdevol. In tegenstelling tot de andere workshops hadden wij niet één lang Bibliodrama-proces, waarbij we met één tekst werkten, maar ervoeren we verschillende kortere Bibliodrama's. In totaal werkten we met vijf verschillende teksten: Jesaja 9, 2-7 (Een kind is ons geboren), Psalm 23 (De Heer is mijn herder), Lucas 23, 32-43 (De kruisiging), 1 Johannes 4, 11-21 (Gods liefde: Ik in U en Gij in Mij) en Johannes 21, 15-19 (Missie van Petrus). Doorheen alle Bibliodrama’s werd Lectio Divina gebruikt, hetzij vanaf het begin of later. Ik vond dat het sacraal dansen en het langzame ritmische lezen en bidden van een Schriftgedeelte, gecombineerd met Bibliodrama (creatieve verwerking zoals het bouwen van onze eigen werelden, de plaatsen uit Psalm 23 maken en tekenen of schilderen, ‘Tableau Vivant’, rollenspel, …), toegepast op enkele teksten die niet volgepakt met actie zijn, een rustige verdieping mogelijk maakten. Aan het einde werd ons gevraagd om terug te blikken op het hele proces. Hoewel ik me in eerste instantie afvroeg of dit niet wat onsamenhangend was geweest, springend van de ene tekst naar de andere uit verschillende delen van de Bijbel, bleef ik achter met de uitnodiging tot een dieper vertrouwen, en verliet ik Polen met hernieuwde hoop. Enkele weken later zindert het Taizé-lied waarop we hadden gedanst nog na: Behüte mich Gott, ich vertraue dir. Du zeigst mir den Weg zum Leben. Bei dir ist Freude, Freude in Fülle. (Bescherm mij God, ik vertrouw op u. U toont mij de weg naar het leven. Bij u is vreugde, vreugde in overvloed!). (Els Claessens) |
|
En Katrien vertelt:
Van 10 tot 14 augustus 2024 nam ik dankzij ‘het Leerke’ deel aan het Europees Bibliodrama in Polen, in Krzyzowa. Het thema was ‘liefde’. We werden in 5 groepen onderverdeeld en ik zat in een groep met deelnemers uit verschillende landen. We hadden een Poolse en een Duitse begeleidster, beiden gedreven maar rustig van aard. De ontmoeting met gelijkgezinden, mensen op zoek en op weg naar verbinding en verzoening, in een oase van rust en bezinning, deed mij goed. Wij werkten gedurende de 5 workshops met dezelfde tekst uit de Bijbel nl. ‘Romeinen 8:38-39’. Met zang, dans, zachte yoga, meditaties, woord, creatieve verwerking en verschillende bibliodrama werkvormen ontdekten we de rijkdom die de tekst ons te bieden had. We bezochten ook de omgeving, op het prachtige domein zelf was er een openluchtmuseum. Daarnaast was er ook een geleid bezoek aan het stadje ‘Swidnica’ met de ‘Vredeskerk’, die een bijzondere indruk bij mij achterliet. Met dank aan ‘het Leerke’ die dit voor ons mogelijk maakt. |
EDITIE 2023 Turku, Finland
Vier heel verschillende begeleidersteams namen de de deelnemers mee op een creatieve avontuur doorheen de heel moeilijke tekst van Rom 8, 18-28.
|
Turku is de oudste stad van Finland. Gelukkig stond ook het verkennen van de omgeving op het programma van ons Finse gastcomitee. Zo wordt het Europese bibliodrama reizen nog meer een bijdrage aan onze Europese verbondenheid.
We zijn nog volop onze verslagen aan het schrijven en onze ervaringen aan het ordenen. Straks kan je die hier vinden. Een nawerking in een eigen workshop geïnspireerd op Turku |
Een ervaringsbericht met leeroogst lees je hier. |
In Turku worstelden we met het heden en de toekomst: hoe zuchten en kreunen we met elkaar onder onrecht, onder kwaad dat wij zelf doen en dat ons wordt aangedaan?
Hoe houden we het uit met het Kleine meisje Hoop, met de adem die ons beweegt en in leven houdt?
Voor wie is er eigenlijk toekomst? Wie opent de toekomst?
Die vragen droeg ik met mij mee op de reis terug. Met Romeinen 8 kon ik in bibliodrama-opzicht niet zo veel. Maar de vragen waren met weerhaakjes gebleven. Dus ging ik thuis op zoek naar teksten en verhalen die ook de neerslag vormen van ons zuchten en kreunen als mensen.
Zo kwam ik terecht bij het verhaal bij die mensen waarover Matteus schrijft in een gelijkenis. Een bruiloftsfeest waarop je wacht, waar je je op voorbereidt – maar waarvan je niet weet wannéér dat is en met wie je daar zult zijn.
De gelijkenis bracht me overigens niet veel verder: ook hier is de toekomst onzeker, ook hier zijn er mensen die daar geen deel van uitmaken. Ik presenteerde deze gelijkenis als ‘weerbarstige tekst’ om open te breken. Zou het lukken om al spelend een deur te openen?
En ja: er was iemand die zich inleefde in de rol van de deur. Die deur wilde niets liever dan mensen binnen laten die bereid waren om vól te houden en zich vóór te bereiden. Je kon niet zomaar naar binnen. Eerst kon dus alleen de bruidegom en de stadsomroeper naar binnen. Verder bleef het leeg in de zaal. Mensen meldden zich zonder olie, ze riepen en smeekten. Ze kwamen niet binnen.
Toen werd de ommekeer ingezet. Al spelend ging de bruidegom weer naar buiten! En de deur liet hem gaan om te zoeken naar nieuwe feestgangers die de eerste ronde gemist hadden – want wat zou het niet fijn zijn als zoveel mogelijk mensen opgelucht adem kunnen halen, en méé kunnen doen in dat feest van de hoop. Klik hier om te bewerken.
Hoe houden we het uit met het Kleine meisje Hoop, met de adem die ons beweegt en in leven houdt?
Voor wie is er eigenlijk toekomst? Wie opent de toekomst?
Die vragen droeg ik met mij mee op de reis terug. Met Romeinen 8 kon ik in bibliodrama-opzicht niet zo veel. Maar de vragen waren met weerhaakjes gebleven. Dus ging ik thuis op zoek naar teksten en verhalen die ook de neerslag vormen van ons zuchten en kreunen als mensen.
Zo kwam ik terecht bij het verhaal bij die mensen waarover Matteus schrijft in een gelijkenis. Een bruiloftsfeest waarop je wacht, waar je je op voorbereidt – maar waarvan je niet weet wannéér dat is en met wie je daar zult zijn.
De gelijkenis bracht me overigens niet veel verder: ook hier is de toekomst onzeker, ook hier zijn er mensen die daar geen deel van uitmaken. Ik presenteerde deze gelijkenis als ‘weerbarstige tekst’ om open te breken. Zou het lukken om al spelend een deur te openen?
En ja: er was iemand die zich inleefde in de rol van de deur. Die deur wilde niets liever dan mensen binnen laten die bereid waren om vól te houden en zich vóór te bereiden. Je kon niet zomaar naar binnen. Eerst kon dus alleen de bruidegom en de stadsomroeper naar binnen. Verder bleef het leeg in de zaal. Mensen meldden zich zonder olie, ze riepen en smeekten. Ze kwamen niet binnen.
Toen werd de ommekeer ingezet. Al spelend ging de bruidegom weer naar buiten! En de deur liet hem gaan om te zoeken naar nieuwe feestgangers die de eerste ronde gemist hadden – want wat zou het niet fijn zijn als zoveel mogelijk mensen opgelucht adem kunnen halen, en méé kunnen doen in dat feest van de hoop. Klik hier om te bewerken.
EDITIE 2022 Wüppertal Duitsland van 17 tot 21 augustus
Je gaat de sporen ervan ontdekken in onze workshops en opleidingen
Als je je registreert op de European Bibliodrama Network website kan je bovendien de worksplans uit de verschillende workshops raadplegen.
Een godsbeeld gepuzzeldElke Europese Bibliodrama Workshop is weer verrassend. Dit was in Wüppertal niet anders. Onder de vleugels van Emese en Maria- Ioanna dwaalden we door Genesis 8,6-9,17.
Elke begeleider heeft zijn eigen stijl en zijn eigen proces. Als deelnemer heb je je over te geven en dat is voor mij nogal eens de uitdaging. Dit keer werd ik stevig gepakt in de opdracht die heel onverwacht kwam: "Creër je godsbeeld op dit moment". Het werd een scheuren en frommelen met grauw papier, een kladden met verf en kleuren. Het werd een verscheurd beeld. iets wat verloren ging en uiteenvalt. Eén groot vraagteken. Tegelijk evolueerde het doorheen de dagen en kreeg mijn godsbeeld onverwacht een menselijk lijkende gedaante en een kleurrijk hart. Het viel regelmatig uit elkaar en moest opnieuw bijeengeraakt worden. Verrassend genoeg kreeg ik gedurende deze dagen net daar vrede mee: dat G'D telkens uiteen mag vallen en onaf mag blijven en telkens opnieuw bijeengeraapt mag worden zolang ik de mens in nood maar als toegangspoort kan zien... Zo mooi. ( Jes) |
De dieren en de arkHier ontdek ik de verbindende spin opnieuw .
|
Was wuppert da in Wupperthal?
Die grappige sketch van Toon Hermans ooit. Dat was de enige connectie die ik meteen kon leggen met de stad waar we naartoe trokken voor de eerste Europese Bibliodrama Workshop na de covidjaren. Verder wist ik er niets van af.
Een kleine week later waren we vertrouwd geraakt met de bekende Schwebebahn van Wupperthal, én met de heel beklijvende tentoonstelling Das zerbrechliche Paradies die perfect aansloot bij het thema van de workshop: het verhaal van Noah, en 'transformation'.
Tijdens de vier workshop-sessies speelden wij met het verhaal nà de zondvloed. Allerlei werkvormen passeerden de revue. De verkenning van de relatie tussen mens en dier was bij momenten echt hilarisch maar zo waar. Het creatief uitwerken van ons godsbeeld bleek een serieuze uitdaging, het werd een work-in-progress dat bij sommige deelnemers een serieuze evolutie doormaakte.Het groot spel met erg veel rollen, nà dat Noah en zijn familie de ark verlaten hebben, was voor mij erg verwarrend om twee redenen: iedereen was tegelijk aan het spelen op verschillende plekken, onmogelijk te volgen dus. Bovendien werd ik in mijn rol van de zee die komt en gaat en niet anders kan dan af en toe stormen, niet gezien, niet gehoord, zelfs genegeerd en afgewezen. De mensen - in dit spel - hadden blijkbaar erg weinig geleerd van de zondvloed, en leken helemaal geen last te hebben van alle rommel en dood en vernieling die deze achtergelaten had. Maar als je rondom je kijkt in de wereld vandaag, klopt dat misschien ook wel in de realiteit?!
Onze twee workshopbegeleiders, Maria-Iona en Emese, hebben dat goed gedaan, ondanks hun relatieve onervarenheid. De diversiteit van de deelnemers in onze groep maakte deze dagen extra boeiend: de Poolse jonge zusters in blauw habijt die er helemaal in doken, de vele nationaliteiten bij elkaar... Ondanks de ergernis bij momenten wanneer mensen zich niet hielden aan het Engels als common language, was deze editie vooral ook een fijn weerzien van al die bibliodramavrienden die we zolang moesten missen. Anne
Een kleine week later waren we vertrouwd geraakt met de bekende Schwebebahn van Wupperthal, én met de heel beklijvende tentoonstelling Das zerbrechliche Paradies die perfect aansloot bij het thema van de workshop: het verhaal van Noah, en 'transformation'.
Tijdens de vier workshop-sessies speelden wij met het verhaal nà de zondvloed. Allerlei werkvormen passeerden de revue. De verkenning van de relatie tussen mens en dier was bij momenten echt hilarisch maar zo waar. Het creatief uitwerken van ons godsbeeld bleek een serieuze uitdaging, het werd een work-in-progress dat bij sommige deelnemers een serieuze evolutie doormaakte.Het groot spel met erg veel rollen, nà dat Noah en zijn familie de ark verlaten hebben, was voor mij erg verwarrend om twee redenen: iedereen was tegelijk aan het spelen op verschillende plekken, onmogelijk te volgen dus. Bovendien werd ik in mijn rol van de zee die komt en gaat en niet anders kan dan af en toe stormen, niet gezien, niet gehoord, zelfs genegeerd en afgewezen. De mensen - in dit spel - hadden blijkbaar erg weinig geleerd van de zondvloed, en leken helemaal geen last te hebben van alle rommel en dood en vernieling die deze achtergelaten had. Maar als je rondom je kijkt in de wereld vandaag, klopt dat misschien ook wel in de realiteit?!
Onze twee workshopbegeleiders, Maria-Iona en Emese, hebben dat goed gedaan, ondanks hun relatieve onervarenheid. De diversiteit van de deelnemers in onze groep maakte deze dagen extra boeiend: de Poolse jonge zusters in blauw habijt die er helemaal in doken, de vele nationaliteiten bij elkaar... Ondanks de ergernis bij momenten wanneer mensen zich niet hielden aan het Engels als common language, was deze editie vooral ook een fijn weerzien van al die bibliodramavrienden die we zolang moesten missen. Anne
Findhorn, Forres, 2019, Schotland
De Europese bibliodrama-conferentie was deze keer te gast in de Findhorn community in Schotland: een levendige internationale gemeenschap die iets wil betekenen in de vorming van het menselijk bewustzijn.
Hoe kunnen we meer duurzaam omgaan met onze planeet, en welke innerlijke kracht en overtuiging is daarvoor nodig. Findhorn Foundation wil mensen begeleiden in hun zoektocht naar zin en betekenis: intergenerationeel, intercultureel, interlevensbeschouwelijk. De ideale, inspirerende plek dus om te werken rond " Every creature , every plant, every rock and grain of sand": het thema van de conferentie.
In deze gemeenschap even mogen meeleven was op zich al een bijzondere ervaring: eerst wat bevreemdend, maar
meer en meer kon ik de waarde zien van een aantal gebruiken en afspraken daar. Tegelijk zorgden contacten met 'bewoners' en ex-bewoners ervoor dat ik mij een realistisch, kritisch beeld kon vormen van deze idealistische samenleving waar ook niet alles van een leien dakje loopt.
Mooi om te kunnen zeggen 'interessant', zonder al te snel in het oordeel te vervallen. Vaak moet je iets eerst echt van binnenuit verkennen en mee beleven om er dan pas een mening over te vormen die gegrond is.
Ik maakte deel uit van de werkgroep die duidelijk interlevensbeschouwelijk zou werken, alleen al door het feit dat het begeleidersduo twee verschillende nationaliteiten én twee verschillende religieuze achtergronden had.
In 4 lange werksessies met heel diverse werkvormen kropen we letterlijk en figuurlijk in de personages uit diverse verhalen: drie gedichten van diverse oorsprong, een verhaal uit de Baghavad Gita, een stukje uit de Handelingen der apostelen over Paulus op bezoek in Athene, en een heus Keltisch scheppingsverhaal.
De meeste waren mij totaal niet bekend: een nieuwe wereld ging open dus! Het verraste mij dat deze erg verschillende verhalen tot een boeiend geheel verwerkt konden worden door de begeleiders: eerst had ik niet door waar het naartoe ging, maar al snel werd de knap gevonden lijn duidelijk die door alle werkwinkels heen liep.
We experimenteerden met klanken, met beweging op muziek uit verschillende culturen. De verkenning van de personages in rollenspel werd nadien creatief verwerkt met allerlei materialen. Het bekijken van de resultaten, het duiden van de betekenis zorgde voor nog wat extra-verdieping.
Ik vond de aanloop in de eerste sessies wat traag, maar de gedurfde, originele keuzes wat werkvormen betreft maakte veel goed: ze dagen uit om zelf ook vindingrijk te zijn, en buiten de lijntjes te durven kleuren van wat strikt genomen
bibliodrama is.
Telkens ook weer een uitdaging om in het Engels te zoeken naar de juiste woorden om je beleving te uiten.
Bijzonder verrijkend ook tegelijk om elke deelnemers in zijn eigen taal te horen spreken over wat hen ten diepste raakt en inspireert.
Jammer wel dat er in de community niet echt een ruimte voorzien was waar we 's avonds na de activiteiten met de grote groep samen konden napraten en uitwisselen. Dat gebeurde sowieso wel tijdens de gezamenlijke maaltijden. Doordat we in kleine wooneenheden logeerden met deelnemers die tot een andere werkgroep behoorden dan de mijne, was er bij het ontbijt en 's avonds wel tijd om in kleiner gezelschap van gedachten te wisselen en ervaringen te delen. ( Anne)
Hoe kunnen we meer duurzaam omgaan met onze planeet, en welke innerlijke kracht en overtuiging is daarvoor nodig. Findhorn Foundation wil mensen begeleiden in hun zoektocht naar zin en betekenis: intergenerationeel, intercultureel, interlevensbeschouwelijk. De ideale, inspirerende plek dus om te werken rond " Every creature , every plant, every rock and grain of sand": het thema van de conferentie.
In deze gemeenschap even mogen meeleven was op zich al een bijzondere ervaring: eerst wat bevreemdend, maar
meer en meer kon ik de waarde zien van een aantal gebruiken en afspraken daar. Tegelijk zorgden contacten met 'bewoners' en ex-bewoners ervoor dat ik mij een realistisch, kritisch beeld kon vormen van deze idealistische samenleving waar ook niet alles van een leien dakje loopt.
Mooi om te kunnen zeggen 'interessant', zonder al te snel in het oordeel te vervallen. Vaak moet je iets eerst echt van binnenuit verkennen en mee beleven om er dan pas een mening over te vormen die gegrond is.
Ik maakte deel uit van de werkgroep die duidelijk interlevensbeschouwelijk zou werken, alleen al door het feit dat het begeleidersduo twee verschillende nationaliteiten én twee verschillende religieuze achtergronden had.
In 4 lange werksessies met heel diverse werkvormen kropen we letterlijk en figuurlijk in de personages uit diverse verhalen: drie gedichten van diverse oorsprong, een verhaal uit de Baghavad Gita, een stukje uit de Handelingen der apostelen over Paulus op bezoek in Athene, en een heus Keltisch scheppingsverhaal.
De meeste waren mij totaal niet bekend: een nieuwe wereld ging open dus! Het verraste mij dat deze erg verschillende verhalen tot een boeiend geheel verwerkt konden worden door de begeleiders: eerst had ik niet door waar het naartoe ging, maar al snel werd de knap gevonden lijn duidelijk die door alle werkwinkels heen liep.
We experimenteerden met klanken, met beweging op muziek uit verschillende culturen. De verkenning van de personages in rollenspel werd nadien creatief verwerkt met allerlei materialen. Het bekijken van de resultaten, het duiden van de betekenis zorgde voor nog wat extra-verdieping.
Ik vond de aanloop in de eerste sessies wat traag, maar de gedurfde, originele keuzes wat werkvormen betreft maakte veel goed: ze dagen uit om zelf ook vindingrijk te zijn, en buiten de lijntjes te durven kleuren van wat strikt genomen
bibliodrama is.
Telkens ook weer een uitdaging om in het Engels te zoeken naar de juiste woorden om je beleving te uiten.
Bijzonder verrijkend ook tegelijk om elke deelnemers in zijn eigen taal te horen spreken over wat hen ten diepste raakt en inspireert.
Jammer wel dat er in de community niet echt een ruimte voorzien was waar we 's avonds na de activiteiten met de grote groep samen konden napraten en uitwisselen. Dat gebeurde sowieso wel tijdens de gezamenlijke maaltijden. Doordat we in kleine wooneenheden logeerden met deelnemers die tot een andere werkgroep behoorden dan de mijne, was er bij het ontbijt en 's avonds wel tijd om in kleiner gezelschap van gedachten te wisselen en ervaringen te delen. ( Anne)
Batschunz, 2018, Oostenrijk
Voor de Bibliodrama Conferentie editie 2018 waren we te gast met een 60 tal mensen in het Oostenrijkse Batschuns. De Zwitserse en Oostenrijkse bibliodrama mensen zorgden voor een intense en onvergetelijke vierdaagse in een prachtig opleidingscentrum met zicht op de bergen en de vallei van Bregenz.
The soil of our hope zochten we in de tekst van Jesaja 40, 21
For some impressions see the pictures and this little film.
The soil of our hope zochten we in de tekst van Jesaja 40, 21
For some impressions see the pictures and this little film.
Torhout, 2017, België: zie eigen pagina voor foto's, getuigenissen en inhoud
Cluj, 2016, Roemenië
Een terugblik met sfeerbeelden van de 12de Europese Bibliodrama Conferentie ( Cluj Napoca, Roemenië, 24-28 augustus 2016
Jullie zijn
het zout van de aarde
het licht van de wereld...
Met 45 deelnemers uit 11 landen in 3 groepen ( 1 Hongaarse, 1 gemengd Engels-Hongaars, 1 Engelse) en 4 workshops van 3 uur verkenden we de tekst.
We speelden en worstelden, dansten en tekenden. We waren licht en speelden zout. We proefden licht en dompelden onszelf en elkaar onder in het rijke gamma van werkvormen die allemaal biblio-drama ademen...
Een stadsbezoek, bezinningsmomenten en samen vieren, het afdalen in een zoutmijn,
samen vergaderen, afspraken maken, methodes vergelijken
en heerlijk samen lachen en ontspannen
maken het prentje compleet.
We kunnen slechts wat Foto's tonen om iets te laten voelen...
Foto's en een korte samenvatting vertaald uit het Duits door Tineke Boekenstijn
terugblik_op_internationaal_congres.docx
Vilnius, 2015, Litouwen
in Vilnius mochten Jes samen met Burkhart, een Duitse collega, een workshop verzorgen. Een interview op de Litouwse radio Maria was er ook bij. Met meer dan 50 deelnemers uit 12 verschillende landen was het een fijn weerzien met oude bekenden en een zalige kennismaking met nieuwe bibliodrama-"friends".
Jesaja 55 leverde het thema: "An everlasting sign that can never be cut off".
Door de historische achtergrond van de omgeving kwam de tekst op een heel onverwachte manier tot leven. Op de slotvergadering kregen we de vraag of wij het zagen zitten om in 2017 in België de conferentie te organiseren. We zeiden volmondig "ja". Zo moeilijk kan dat toch niet zijn.
Jesaja 55 leverde het thema: "An everlasting sign that can never be cut off".
Door de historische achtergrond van de omgeving kwam de tekst op een heel onverwachte manier tot leven. Op de slotvergadering kregen we de vraag of wij het zagen zitten om in 2017 in België de conferentie te organiseren. We zeiden volmondig "ja". Zo moeilijk kan dat toch niet zijn.
Aland , 2014, Finland
Het thema was " To the uttermost parts of the sea". We werkten met Psalm 139. Het prachtige eilend in het midden tussen Zweden en Finland was een heel inspirerende plek om nieuwe bibliodrama methodieken te ontdekken. Het was onze eerste kennismaking met het Euopese Bibliodrama Netwerk. We voelden ons bevoorrecht en onze bibliodrama liefde kreeg een echte boost. Een uitnodiging om deel te nemen aan de Deutsche Bibliodramatag en om een werkwinkel te verzorgen op de Kirchentag in Stuttgart in mei 2015.
